به به ، چه شـيرين شده يي حضرتِ بانو
مقبول وُ مه جَبِين شده يي حضرتِ بانو

نور افشاني دارد همه جا حُسنِ قشنگت
مهتـابِ روي زمين شده يي حضرتِ بانو

دل بُـرده اي ز هـركه تُـرا ديـده يك نـظر
زيــبــارُو وُ حَسِـين شده يي حضرتِ بانو

انگشت به دهن ساخته يي پيروُ جوان را
از بس كه نـازنـيـن شده يي حضرتِ بانو

عقل از سـر وُ دل از بـرِ من بُـرده جمالت
بـســيـار دلـنِشِـين شده يي حضرتِ بانو

ترسم كه پـايِ من نكشد بـاز سوي عشق
خيلي به دل قـرين شده يي حضرتِ بانو

❤️شايق❤️

مُــرد آن شايق كـه جـانــانِ تو بود
از خدا هـمـيـشـه خـواهـانِ تو بود

مُـرد آن شايق كـه نـازت مي كشيد
هرچه مي گفـتي به فـرمـانِ تو بود

مُرد آن شايق كه ترا دوست داشت
هـرسخـنـش جـان وقـربــانِ تو بود

مُـرد آن شايق كه بعـد از ذاتِ پـاك
دارويـــــِ دردِ بـيــــــ درمــانِ تو بود

مُـرد آن شايق كـه هر يـك روز بـعـد
گـر نـمي ديـدت پـريـشـــانِ تو بود

مـهـرِ شايق از دلـتـــ بـيـرون بـكـش
اين شايق آن نـيـسـت كـز آنِ تو بود

دردِ دل با آب گفتن راحتي آرد به بار

مونسِ تنهاييءِ اين بينوا ، دريا شده

"شايق"

بودي اگر بر گردنت زنجيـرِ بُغضم را !
انداخته بودم گريه هايِ زار مي كردم
از ظلمِ روزگار وُ جـفـاهـايِ تـو ديـوانه
پنهاني در گوشت گِله بسيار مي كردم
"شايق"